Het Parijs dat zichzelf verkoopt, doet dat vanaf een groot terras aan een boulevard: een koele coupe, de Eiffeltoren die van drie arrondissementen verderop op de foto springt, een ober die alles al gezien heeft. Het Parijs dat niet poseert, is stiller over de hele zaak — een vat wijn dat op de stoep voor een overdekte markt wordt gekanteld, een perron dat aan een stadsboerderij wordt gegeven, een heuveltop waar gratis wordt gedanst en niemand controleert of je het kunt. Dit is een route door die tweede stad. Hij loopt grotendeels door het noordoosten, meestal te voet, en is gebouwd rond de manier waarop Parijs een doordeweekse avond en een luie zondag doorbrengt.
Langs het water
Mensen denken aan de Seine als ze aan Parijs water denken, maar het noordoosten houdt het op smallere kanalen — het Canal Saint-Martin en, daarboven, het brede Bassin de la Villette. Locals behandelen beide als lineaire parken: een plek om op de stenen rand te gaan zitten met een fles en de avond lang te laten worden.
Begin achter een beschilderde muur aan het kanaal bij Le Comptoir Général (Canal Saint-Martin, 10e). Het noemt zichzelf een ghettomuseum, wat het eigenaardige van de plek onderschat — een rommelige, plant-doorweekte Frans-Afrikaanse hal met geredde meubels, filmvertoningen en een lange bar, dagelijks open van 11u tot 2u. Het is gebouwd voor drukte, dus een groep kan gewoon binnenlopen; er is geen barmeisjesbeleid en geen fluwelenkoordtheater, de toegang is gratis en cocktails kosten ongeveer €9–12. Als je een groter gezelschap bent en een gegarandeerd hoekje wilt, is privéhuur mogelijk, maar het eerlijke advies is om vroeg op een doordeweekse avond te komen en de zaal om je heen te laten vullen. Het is een van de weinige echt gezellige grote zalen in de stad die nooit geënsceneerd aanvoelt.
Loop het kanaal noordwaarts, langs de sluizen, naar waar het uitmondt in het Bassin de la Villette, waar Paname Brewing Company (Bassin de la Villette, 19e) over het water ligt met een eigen brouwerij en, nog beter, een aangemeerde aak als drijvend terras. Dit is een warmweerritueel voor noord-Parijs: ambachtelijke pinten in de hand, voeten min of meer boven het bassin, streetfoodborden die rondgaan, vriendelijke prijzen (dit is een €-zaak). Het is dagelijks open van 11u tot 2u, accepteert wandelaars en handelt groepen af zonder gedoe — privéhuur is mogelijk als je de aak voor jezelf wilt. In de zomer vult het terras zich snel tijdens het gouden uur, dus kom voor de golf na het werk of wees tevreden om te staan.
De heuveltop in het noorden: parken en oude stations
Klim weg van het water en het noordoosten rijst op naar de 19e en 18e, waar twee van de beste derde plekken van de stad zijn ontstaan in hergebruikte botten — een parkpaviljoen en een dood station.
Binnen het steile, romantische Parc des Buttes-Chaumont bevindt Rosa Bonheur des Buttes-Chaumont (Parc des Buttes-Chaumont, 19e) zich als een guinguette — een openlucht-dansbar — van het oude, inclusieve soort. Grote gedeelde tafels, families en vrienden die samensmelten in dezelfde menigte, goedkope biertjes en tapas, en gratis dansen op zondag en donderdag wanneer de zaal volledig loslaat. Het is geopend van woensdag tot zondag, van 12u tot middernacht, het hele jaar door, en is ontworpen voor groepen in plaats van ze slechts te tolereren. Dit is waar locals een weekendmiddag doorbrengen die, zonder dat iemand het beslist, verandert in een weekendnacht. Het past bij bijna iedereen, en dat is het punt van een guinguette.
Een langere wandeling of een korte metrosprong ten noordwesten, op de verlaten ringspoorlijn bij Porte de Clignancourt, beslaat La REcyclerie (Porte de Clignancourt, 18e) een voormalig station en zijn perron, nu een stadsboerderij en kantine. Het is ruim en onhaast, groepen zijn welkom, en het programma vertelt je wie hier komt: workshops, repair cafés, feesten, af en toe een rondje dragbingo. Kantinegerechten, koffie en bier houden het stevig in €-territorium. Het publiek is meer lokaal noord-Parijs dan toeristisch, en de sfeer is eigenzinnig en duurzaam zonder je erover te veroordelen. Kom voor een langzame lunch op de sporen en blijf omdat weggaan te veel moeite voelt.
Belleville en Ménilmontant na zonsondergang
Ten oosten van de grachten stijgt de grond weer door Belleville en Ménilmontant — lang immigrantenbuurt, kunstig afgesleten, steil — en dit is waar het noordoosten zijn avonden goed doet. Drie heel verschillende zalen liggen op loopafstand van elkaar en passen bij verschillende gezelschappen, dus kies eerlijk.
Combat (Belleville) is de kleine, en dat weet het. Opgericht door vrouwen, een alumna van de Experimental Cocktail Club, het bracht de buurt op stelten door cocktails serieus te nemen in een ruimte zonder pretentie — en zonder grote groepstafels. Het accepteert geen reserveringen, is open van woensdag tot maandag van 18u tot 2u, en schenkt drankjes rond €13–15, met serieuze alcoholvrije opties voor wie niet drinkt. Dit is een bar voor een duo of trio die echt willen praten; breng zes mensen mee en je staat ongemakkelijk op de stoep. Ga op dat begrip en het is een van de beste kleine zalen in de stad.
Een paar straten verderop is La Bellevilloise (Belleville) het tegenovergestelde — een iconische, onafhankelijke culturele locatie verspreid over een café-restaurant, concertzaal, club en galerie, gebouwd om een menigte op te vangen. Haar handelsmerk is de jazzbrunch op zondag, een buffet geserveerd onder binnenshuis olijfbomen terwijl een live band speelt, een ritueel dat volstroomt met locals en reserveringen. De rest van de week zijn er concerten en clubavonden. Reken op €€: brunch en concertkaartjes plus drankjes. Dit is de plek om de grotere, gemengde groep mee te nemen die de cocktailbars niet kunnen plaatsen — boek de brunch vooraf, want het nieuws is allang rond.
Klim dan naar Le Perchoir Ménilmontant (Ménilmontant, 11e), het dakterras dat de Parijse dakterrashabit begon. Het is bohémien-chic in plaats van glossy, met een breed, onopgesmukt uitzicht over de skyline en, cruciaal voor het weer in deze stad, verwarming en een intrekbaar dak dat het het hele jaar door laat functioneren; er is een Italiaans-Amerikaans restaurant op de verdieping eronder. Het dakterras is voor wandelaars, hoewel je in de zomer moet rekenen op wachten voor de lift, en cocktails kosten rond €14–16 (€€). Groepen en privéboekingen zijn mogelijk als je plan maakt. Stem het af op het laatste licht — het uitzicht is het punt, en het punt is het beste net voor zonsondergang.
Tafels om te delen
Sommige van de meest Parijse maaltijden in het noordoosten zijn het minst formeel — een kraam en een gedeelde bank, een kantine met 300 zitplaatsen, een spoorwegdepot vol keukens. Geen van deze vereist dat je je voordoet, en daarom houden locals ze.
Ground Control (12e) vult een hergebruikt spoorwegdepot bij Gare de Lyon met een dozijn wereldkeukens onder één dak. Het is expliciet groeps- en familievriendelijk: open indeling, gemeenschappelijke zitplaatsen, geen reservering nodig, en een aanbod dat betekent dat de kieskeurige eter en de avontuurlijke eter allebei gevoed kunnen worden. Gerechten zijn streetfood-geprijsd met pinten erbij (€–€€). Voor een gemengde groep die het niet eens kan worden, of een vroege avond zonder plan, is het de minst bindende goede beslissing in het oosten.
In de Marais is Marché des Enfants Rouges (Marais, 3e) de oudste overdekte markt van de stad — gered van sloop, nu een lunchkantine met internationale kraampjes waar je een bord pakt en een bank deelt met vreemden. Gerechten kosten grofweg €10–15, er zijn geen reserveringen, en het is druk tijdens de lunch, precies wanneer een groep moet gaan en de drukte als onderdeel accepteren. Open van dinsdag tot zondag, het is een echte alledaagse-Marais-scene in plaats van een opgevoerde — kom hongerig en flexibel over waar je zit.
Bergopwaarts naar Pigalle brengt Bouillon Pigalle (Pigalle, 9e) de 19e-eeuwse bouillon nieuw leven in, de arbeiderskantine die ooit de stad goedkoop voedde. Dat doet het nog steeds: Franse klassiekers — prei met vinaigrette, blanquette, île flottante — voor rond €20 voor een volledige maaltijd, snel geserveerd over zo'n 300 zitplaatsen met grote gemeenschappelijke tafels. Het neemt nu reserveringen aan, wat de moeite waard is; anders verwacht een rij op de stoep. Het is luidruchtig, gemeenschappelijk en geliefd bij Parijzenaars die op hun geld letten, en dat zijn de meesten. Voor een grote, hongerige groep is dit de vriendelijkste rekensom in Parijs.
Wijn op de stoep, sterke drank achter een poster
Eindig waar het noordoosten het meest zichzelf is: een drankje staand. Twee zalen, beide onopzichtig, beide over de vloeistof en de menigte in plaats van het decor.
Bij de Aligre-markt is Le Baron Rouge (Bastille, 12e) een wijnbar in de eenvoudigste, beste zin — wijn per glas uit het vat voor een paar euro, een informele staande menigte die de straat op stroomt, en geen zitplaatsen of reserveringen om over te spreken. Omdat iedereen op de stoep drinkt, lost een groep gewoon op in de scène in plaats van een tafel nodig te hebben. Van september tot april worden er in het weekend oesters buiten gepeld, gegeten van wijnvatten naast de markt. Dit is het oude-Parijse dagelijkse leven dat nog steeds op zijn eigen stille schema draait.
Een stukje westwaarts, op de drukke, met eettentjes gevulde rue du Faubourg Saint-Denis, Le Syndicat (Faubourg Saint-Denis, 10e) verschuilt zich achter een met posters beplakte gevel — je loopt er voorbij tot je het weet. Binnen schenkt de Defence Organisation for French Spirits cocktails die volledig uit Franse flessen zijn gemaakt: cognac, Bonal, Byrrh, de bijna vergeten aperitieven. Het is compact, het beste voor een kleine groep, alleen voor wandelaars, met cocktails van ongeveer €13–17 (€€). Het is een passende laatste stop — een bar die rustig en goed betoogt dat Frankrijk niemands ingrediënten hoeft te lenen om een geweldig drankje te maken.
Praktische notities
Zich verplaatsen. Dit is een wandelroute door ontwerp — het kanaalgedeelte, Belleville en Ménilmontant, en Bastille naar de Marais zijn elk te voet verbonden in 15–25 minuten, en dat is waar je de buurten ziet veranderen. Waar je liever rijdt, dekt de metro alles: lijnen 2 en 11 voor Belleville en Ménilmontant, lijn 5 langs de kanaalruggengraat, lijn 8 voor Bastille en Ledru-Rollin (Aligre). Een enkel kaartje is een vast tarief ongeacht de afstand; de Navigo Easy-kaart of de dagkaart maakt een avondje springen moeiteloos. De laatste metro rijdt rond 00.45 uur op doordeweekse avonden en ongeveer 01.45 uur op vrijdag en zaterdag — daarna zijn het nachtbussen of een taxi, dus controleer de klok bij je laatste stop.
Contant en pin. Pinnen werkt bijna overal, maar de twee meest karakteristieke stops zijn ouderwets: houd wat euromunten en kleine briefjes bij de hand voor vatwijn bij Le Baron Rouge en voor borden op de marktkramen, waar een pinapparaat niet gegarandeerd is.
Timing. Guinguettes en markten zijn middag-tot-avondcreaturen — Rosa Bonheur en de Enfants Rouges zijn het beste bij daglicht; de cocktailbars en het dakterras komen op stoom vanaf 19:00 uur. Zondag loont hier: de jazzbrunch, het gratis dansen, de oesters van het seizoen op de markt vallen allemaal op dezelfde luie dag. Reserveer waar je kunt — Bouillon Pigalle, La Bellevilloise's brunch — en loop overal anders binnen, accepteer een zomerrij voor het dakterras en de kanaalterrassen als de prijs van een warme avond.
Budget. Een eerlijke avond is hier niet duur: een volledige bouillonmaaltijd rond de €20, marktborden €10–15, vatwijn vanaf een paar euro, craftbiertjes en guinguette-tapas voordelig, cocktails €13–17 in de duurdere zalen. Twee personen kunnen goed eten en drinken voor €40–70 per persoon; een groep kan het beter doen door gebruik te maken van de gedeelde tafels. Qua onderdak houdt Noordoost je dicht bij alles — begin een hotelzoekopdracht in Parijs rond het 10e, 11e of 19e arrondissement, en lees de uitgebreide Parijsgids als je de rest van de stad wilt laten aansluiten bij dit deel.